padpicka

Szukaj w archiwum

od:
do:

Wydarzenia

Miłość na Krymie

20 kwiecień - 17 maj 2020Teatr
Месца: online

Reżyseria: Jerzy Jarocki

Rok produkcji:2014

Główną bohaterką sztuki okazuje się Rosja wrzucona w tryby historii, prezentująca swoje kolejne oblicza. Mrożek odwołuje się nie tylko do literatury, do Czechowa, Turgieniewa, Majakowskiego i Szekspira, ale także do obiegowych wyobrażeń na temat Rosji i „rosyjskości”, rosyjskiej duszy i mentalności.

Akcja pierwszego aktu sztuki, utrzymanego w klimacie dramatów Czechowa, rozgrywa się w 1910 roku, w Rosji carskiej, w której nie widać jeszcze żadnych symptomów przyszłego rewolucyjnego fermentu; w akcie drugim mamy rok 1928 – następuje rozkwit Kraju Rad; w trzecim przenosimy się w czasie o wiele dekad, do okresu tuż po rozpadzie ZSRR. Przez kolejne części tej „komedii tragicznej” przewijają się te same postaci, poznajemy ich dramatyczne wybory i pogmatwane losy.

Napisana w 1993 roku Miłość na Krymie to najważniejsza z czterech sztuk Sławomira Mrożka, powstałych w latach 90. Losy jej prapremiery były dość powikłane: Jerzy Jarocki, który jako pierwszy chciał podjąć się inscenizacji, planował wprowadzić pewne zmiany w treści i układzie dzieła, przeciw czemu dramaturg ostro zaoponował, publikując w prasie słynne „dziesięć punktów” – warunków, na jakich wolno spektakl wyreżyserować. Ostatecznie – nie ingerując w tekst dramatu, w duchu zalecanym przez autora – prapremierę sztuki przygotował w Teatrze Starym w Krakowie Maciej Wojtyszko. Po latach napięcie między Mrożkiem i Jarockim w końcu opadło i reżyser mógł wystawić sztukę we własnym układzie, czego dokonał w 2007 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie. Był to jeden z ostatnich przygotowanych przez niego spektakli. Prac nad rejestracją telewizyjną już nie dokończył, podjął się tego Jan Englert.

Obsada spektaklu: Małgorzata Kożuchowska, Jan Frycz, Janusz Gajos, Anna Seniuk, Mariusz Bonaszewski, Jolanta Fraszyńska i Jerzy Radziwiłowicz.

Jerzy Jarocki (ur. 11 maja 1929 roku w Warszawie, zm. 10 października 2012 roku tamże) był wybitnym polskim reżyserem teatralnym i telewizyjnym. Studiował w Moskwie u współpracownika Konstantego Stanisławskiego-Gorczakowa. Związany był ze Starym Teatrem w Krakowie oraz Teatrem Narodowym w Warszawie, od 1991 roku wykładał na krakowskiej PWST. Do jego najważniejszych spektakli należą m.in.: Wyszedł z domu (1965), Moja Córeczka (1968) i Na czworakach (1972), zrealizowane na podstawie twórczości Tadeusza Różewicza, a w ostatnich latach: Błądzenie (2004), Kosmos (2005), Miłość na Krymie (2007), Stara kobieta wysiaduje (2007).

Sławomir Mrożek (ur. 29 czerwca 1930 roku w Borzęcinie, zm. 15 sierpnia 2013 roku w Nicei) – wybitny polski dramatopisarz, prozaik, satyryk i rysownik. Zadebiutował reportażem w „Przekroju” w 1950 roku. W latach 1950–1954 pracował w redakcji krakowskiego „Dziennika Polskiego”, a od 1956 do 1958 roku – w tygodniku „Życie Literackie”. Od 1953 roku publikuje w prasie rysunki satyryczne. W 1959 roku przeniósł się do Warszawy. Współpracował z eksperymentalnym teatrem studenckim Bim-Bom w Gdańsku. W 1963 roku wyemigrował, mieszkał kolejno we Francji (Paryż), Stanach Zjednoczonych, Niemczech, Włoszech i Meksyku, by w 1996 roku wrócić do Krakowa i ponownie go opuścić w 2008 roku, kiedy osiadł w Nicei na południu Francji. Zasłynął satyrycznymi opowiadaniami (m.in. ze zbiorów Półpancerze praktyczne, Wesele w Atomicach, Donosy), pełnymi groteski i ironii, ale światową sławę przyniósł mu dramat Tango z 1964 roku. W swoich utworach podejmował często tematy polityczne, obnażając absurdy polskiej rzeczywistości. W 1997 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a w 2010 roku – Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

Spektakl jest dostepny na stronie ninoteka.pl